Św. Bernard z Aosty

Bernard

Johann Peter LAMY (actif 1791-1839 ), Public domain, via Wikimedia Commons

Do niedawna nazywano go najczęściej Bernardem z Menthon. Tak uczynił również Pius XI, gdy w 1923 roku ogłaszał go patronem górali alpejskich i alpinistów. Ale ten wielki papież, który przed swym pontyfikatem był nie tylko doskonałym alpinistą, ale także wnikliwym badaczem i historykiem wyposażonym w subtelny zmysł krytyczny, zaznaczył od razu, iż w dziejach świętego Bernarda jest jeszcze wiele rzeczy niedostatecznie wyjaśnionych. Niektóre są już dziś oczywistsze. W ślad za sabaudzką tradycją rękopiśmienną utrzymywano, że Bernard pochodził z sabaudzkiego Menthon-Saint-Bernard, nad jeziorem Annecy.

Tymczasem starsze przekazy hagiograficzne reprezentujące tradycję włoską, pozwoliły ustalić, iż w rzeczywistości pochodził z okręgu Aosty (płn. Włochy). Tam też był potem archidiakonem i rozwijał działalność charytatywną. Koncentrował się zwłaszcza na trosce o zaniedbanych górali oraz pielgrzymów i podróżnych, których wówczas często napadali madziarscy lub saraceńscy rozbójnicy. To właśnie Bernardowi zawdzięcza swe powstanie hospicjum na Montjoux (Mons Jovis), zwane dziś Wielkim Świętym Bernardem, a może także hospicjum na Colonne-Joux (Columna Iovis, dziś Mały Święty Bernard). Powstanie tego ostatniego nie jest jeszcze dostatecznie wyjaśnione. Jedno i drugie obsługiwane jest przez kanoników reguły św. Augustyna (Congregatio ss. Nicolai et Bernardi Montis Iovis). Było to zapewne zrazu na wpół świeckie bractwo, które z czasem przyjęło statuty kanonickie, w wieku XVII zaś dołączyło do kanoników lateraneńskich. Po dziś dzień stanowi z nimi jedną federację zakonną. Bernard zmarł w roku 1081. Jego relikwie spoczywają w Novarze (płn.-wsch. Piemont, Włochy). Liturgiczne wspomnienie św. Bernarda obchodziło się w różnych dniach: 16 maja, 1 listopada; obecnie jednak w dniu 15 czerwca, który ma za sobą najlepsze świadectwa.

Św. Bernard jest dziś także patronem turystów, narciarzy i ratowników górskich. Ci ostatni widzą w nim pierwszego organizatora górskiego ratownictwa.

Treść zaczerpnięto z H. Fros, F. Sowa, Przewodnik onomastyczno-hagiograficzny "Twoje Imię", 1982 r.

Św. Krzysztof Męczennik

Krzysztof

Dieric Bouts, Public domain, via Wikimedia Commons

O św. Krzysztofie wiemy z pewnością, że był męczennikiem i żył przed rokiem 454, ponieważ w tym roku w Chalcedonie (Grecja) został mu poświęcony kościół. Więcej o jego życiu i działalności nie ma historycznych przekazów. Istnieją jednak rozmaite legendy. Jedna z nich opowiada, że Reprobus - ludożerca z plemienia psiogłowców - został ochrzczony. Otrzymał wówczas imię Krzysztof oraz ludzki wygląd i zdolność mówienia. Następnie odniósł on wiele ran, z powodu których w końcu zmarł. W innej legendzie (zachodniej) Krzysztof był olbrzymem z rodu kananejskiego, który postanowił służyć istocie najmocniejszej. W arcydziele średniowiecznej hagiografii Złotej legendzie Krzysztof również jest potężnym mężczyzną, przenoszącym na swych barkach pielgrzymów przez rzekę. Pewnego dnia niósł dziecko, które stawało się coraz cięższe, a w końcu dało się poznać jako Jezus, który go ochrzcił.

Inny przekaz mówi, iż w. Krzysztof był rzymskim żołnierzem. Został ochrzczony przez pustelnika i za jego radą osiadł nad rzeką, służąc podróżnym. Pośród podróżnych znalazł się nie rozpoznany Chrystus w postaci dziecka, którego Krzysztof miał przenieść na swych ramionach na drugi brzeg rzeki. Chrystus miał mu przepowiedzieć męczeństwo.

Z kolejnego przekazu dowiadujemy się, że Krzysztof, schwytany na wyspie Samos, poniósł śmierć męczeńską ok. 250 roku w Licji podczas prześladowań ze strony cesarza Decjusza. Kult św. Krzysztofa szybko się rozszerzał, najpierw drogą bizantyjską w kierunku południowych Włoch, Sycylii, Rawenny. W VI w. dotarł do Hiszpanii. Od XVI w. świętego czczono również w krajach zamorskich. Na zachodzie zaliczany jest do Czternastu Wspomożycieli.

W ikonografii przedstawiany jest jako barczysty człowiek z laską w ręku przenoszący na swym ramieniu Dzieciątko Jezus na drugi brzeg rzeki - lub też podczas męczeństwa. Św. Krzysztof patronuje podróżującym, pielgrzymom, kierowcom, woźnicom, flisakom, marynarzom, pielgrzymom, atletom, górnikom. Liturgiczne wspomnienie świętego wypada 25 lipca. W tym dniu istnieje zwyczaj błogosławienia pojazdów mechanicznych.

Bł. Piotr Jerzy Frassati

Frassati

Luciana Frassati, Public domain, via Wikimedia Commons

"Frassati w młodym wieku rozstał się z tym światem, pozostawił jednak znak na całe stulecie - i nie tylko na nasze stulecie". Tymi słowami papież Jan Paweł II w dniu 20 maja 1990 r. ogłosił Piotra Jerzego Frasatti błogosławionym. Student Wyższej Szkoły Technicznej w Turynie, urodzony 6 kwietnia 1901 roku w Turynie (Włochy), z wewnętrznego przekonania i pasji prowadził działalność kościelną i charytatywną. Był aktywnym działaczem FUCI - włoskiej organizacji studentów zajmującej się ludźmi biednymi i potrzebującymi pomocy. Uczestniczył też w międzynarodowym ruchu studentów katolickich Pax Romana i działał w Akcji Katolickiej. Zmarł 4 lipca 1925 roku w Turynie, po czterech dniach od zachorowania na paraliż dziecięcy (choroba Heinego-Medina).

Bł. Piotr Jerzy Frassati kochał wędrówki górskie. Odnotowano jego pobyty na przełęczy Mały Święty Bernard, gdzie w gronie przyjaciół odprawiał - jakbyśmy to dzisiaj powiedzieli rekolekcje bądź dni religijnego skupienia. Jan Paweł II powiedział, iż każda jego wędrówka w górach była częścią duchowej drogi - wznoszenia się na wyżyny świętości.

Treść zaczerpnięto z V. Schauber, H.M. Schindler, Ilustrowany leksykon świętych, 2003 r.